காலையில் எழுந்ததும்
மனதும் விழித்துக்கொள்கிறது
முகம் கழுவும்போது
தண்ணீரில்லாமல்
தத்தளித்த கோடையை
தேவையில்லாமல்
நினைக்கிறது
இந்நேரத்துக் குளிர்ச்சியை
கசக்கவைக்கிறது
அம்மாவும் இப்படித்தான்
சந்தோஷமாக இருக்கும்போது
கஷ்டத்தை நினைவூட்டுவார்கள்
இறந்த முதல் குழந்தைக்காக
துக்கத்தின் உடை தரித்தார்கள்
இடரையே எதிர்பார்த்தார்கள்
கசப்பையே குடித்தார்கள்
இனிப்பின் சுவை மறந்தார்கள்
எதிர்மறை எண்ணங்கள்
வரும்பொழுது
அம்மாவின் இருண்ட
பாதை தொட்டு
பதறித்திரும்புவேன்.
வீடு துறந்தவர்க்கு
வானமே கூரை
மரமே நிழல்
மனதிற்குள்ளே
நெடும்பயணம்
வந்தடைந்தால்
உலகிற்கு வெளிச்சம்
தோற்றாலும் தேடித்தானேத்
தோற்றோம்
என்பதே ஆறுதல்
பின்னே வருபவர்கள்
அடையாமலா போவார்கள்?
நான் தூங்காமல்
விழித்திருந்தபோது
காலை நீலமாகப்பூத்தது.
சூரியனுக்கு முன்
எழுபவர்கள்
தினமும் அப்படித்தான்
என்கிறார்கள்.
அப்படித்தானா என
மறுபடியும் அப்படி
விழிக்கும்போது
பார்க்கவேண்டும்.
மழை என்னை
வீடுவரை கொண்டு விட்டுவிட்டு
நான் மீண்டும் அதை
வெளியே வந்து
பார்த்து விடை
கொடுக்கும் வரை
பெய்து கொண்டேயிருந்தது.
நகரத்தில் பருவம்
பொய்க்காதவரை
வாழ்க்கையில்
நம்பிக்கை பட்டுப்போகாது.
மழையைவிட்டுப்பிரிய
மனமில்லாமல்
இனிப்பற்ற
காஃபியைப்
பருகிக்கொண்டே
சாளரக்கண்ணாடி
வழியே தூறலை
வேடிக்கைப்பார்த்துக்
கொண்டிருந்தேன்
நகரத்தின் வசந்த
காலம் இதுதான் போலும்
கண்ணீரின் நிறமுற்ற
பூக்கள் பொழியும்
தண்ணீர் மாதங்கள்.
மதிய வேளையில்
விடாது கூவிய
குயில் சட்டென்று
அமைதியானது
காதல் கைகூடிவிட்டால்
கூக்குரலிடுவதற்கு
என்ன தேவை?
இனி முட்டையிடுவதற்கு
காக்கை கூடு மட்டும்தான்
தேடவேண்டும்
அதை பிறகு பார்த்துக்கொள்ளலாம்!
தேடியவர்கள்
வெறுங்கையோடு
திரும்பிக்கொண்டிருக்கும்போது
புதிதாகத்தேடக்கிளம்புகிறோம்
ஒன்றுமே கிடைக்கவில்லை
என்று திரும்பியவர்கள்
சொல்லியும் நாங்கள்
கேட்கவில்லை.
போனவர்களா
திரும்பிவந்தார்கள்?
நாங்கள் போவதே
எங்களை தொலைப்பதற்காகத்தானே.
